شب های بارانی من

دور وبرش خالی شده بودغارغار کلاغ های سیاه و هاپ هاپ سگان ولگرد حالش را بهم می ریخت .فضای بیهوده اتاق برایش دقیقه های اضافه می زد ، سوت پایانی در کار نبود او بود و یک دنیا حریف شکست ناپذیر و نابرابرتماشاگران همه او را تشویق می کردند و برایش هورا می کشیدندو او هم بیشتر تنه می زد چاره ای نداشت باید می افتاد تا راحتش بگذارند همه هم همین را می خواستند اینجا مقاومت یعنی تمسخر عده ای ابله .گاهی انتهای تنهایی یعنی خوشبختی ... دنیایی پر از رنگ ولعاب ساخته ی دست بشر.آه که سرم گیچ رفتخدایا کجایی ؟ شب های بارانی من...